Mongkhol 的个人资料"สะดวกรีพอร์ต" อัพเดตสิ่...照片日志列表 工具 帮助
没有添加内容。
第 1 张,共 53 张
5月5日

มอบตัว...อารายวะ

วันนี่ไปมอบตัวอ่านะ
 
กุไม่ได้ทำไรผิดหรอก มอบตัวต่อ ม.3 เว้ย
 
ก้อออกจากบ้านกับพ่อนะ พอถึงโรงเรียนนะแม้ง
 
ต่อแถวรอหนังสือกันยาวสัดๆ เชี่ยแม้งยาวกว่าล็อตตี้บอยอีก
 
ก้อ กรอกใบรับหนังสือ แล้วต่อไปเรื่อยๆอะนะ
 
แต่ทีนี้แม้ง ใจเด็ดมาไล่ขึ้นไปยังโรงยิม ส่วนผู้ปกครองขึ้นหอประชุม
 
ไล่ยังกะอะไรอ่ะ บอกไม่ถูก แต่ที่รู้ๆ ตอนขึ้นไปนี่เหมือนไม่ใช่คนเลย
 
ทุกคนต่างแห่กันขึ้นไป ยังกะต้อนแกะเข้าคอกอะ เวนชิบหายเลย
 
เสดแล้วแม้ง ก้อเจออาจานบ่นและโชว์การตีนักเรียนอ่านะ
 
สยองมากๆเลย ปีนี้แม้งท่าจะกฎเข้มจริง
 
เสดแล้วก้อตรวจเครื่องแบบ พอกุผ่านก้อมาเอาสมุดพก
 
ปีนี้เกรดขึ้นแต่ไม่พอใจว่ะ เศร้าชิบหาย เสดแล้วเอาหนังสืออะ
 
เอาเสด ซื้อสมุด เจออาจานคนนึงก้อบอกว่าปีนี้โหดจริง
 
ก้อมันโหดจริงๆอะ จะให้เด็กมีระเบียบไปหมดเล้ยยยยยย
 
จากนั้น ก้อขึ้น 536 อ่านะ แม้ง ไม่ซ่อมแอร์อีกแล้ว
 
ทีนี้ ไอ้พวกเพื่อนในห้องทำกระจกตู้แตก
 
ดีที่เขาไม่ให้พ่อแม่ประชุมใน 536 อ่ะ ไม่งั้นเวนแน่ๆ
 
ก้อ ประชุม 534 อ่านะ กุก้อไปเอาตารางสอนออกมาดู
 
โห สุดยอดชิบหาย เจอวิชาแต่ละวิชา
 
แถม เจออาจานเก่าตามหลอกหลอนอีก สาดเอ้ย
 
ดูเองละกันนะ
 
 
ก้อ อย่างที่เห็นแหละ สยองชะมัดยากเลยอ่า T_T
 
หลังจากนั้นก้อคุยกะเพื่อนเล็กน้อย และ กลับบ้านอ่านะ
 
 
ป.ล เราไปทำบุญ 9 วัดกันเถอะ
ป.ว ไอ้ปิติ กูเกลียดเมิงงงงงงงงงงง ตามกุอยู่ได้
ป.ศ อ.สุกัญญา ย้ายจากหอวังกลับมา ศ.อ เถิดครับ
ป.ษ ตั้งกฎอยู่ได้ คิดว่าเด็กเป็นนักโทษรึไง
ป.ส ให้เด็กคิดซะบ้าง ไม่ใช่อยากจะทำไรก็ทำ
ป.ห ถ้ามิเช่นนั้น จากโรงเรียนดี จะไม่ได้ผลตามต้องการแน่
ป.ฬ เจอกันเปิดเทอม 16 พฤษภาคม นี้
4月27日

Meeting ค่ายวัยใสไร้บุหรี่ 27-4-49

 
วันนี้ ถามว่าเปนวันอาราย ก้อวันพฤหัสไง ก๊ากๆ
 
แต่วันนี้ เปนวันที่หลังเรียนพิเศษ ผมกลับบ้านช้ากว่าปกติ เยอะมากๆ
 
เนื่องจากวันนี้มีประชุม หลังจากผ่านโครงการค่ายวัยใส ไร้บุหรี่อะ
 
จิงๆ ชาวบ้านเขาไปกันตั้งแต่ 9 โมง แต่เรามันเด็กดีอ่านะ
 
9 โมงเราไม่ เราไปเที่ยง เพราะเรียนพิเศษ
 
ก้อ เรียนเสด ก้อไปคณะวิทย์ มหาวิทยาลัยมหิดลอ่านะ (ติดรามา)
 
 พวกที่มันมากำลังพักเที่ยงกันอยู่เลย ก้อเลยไปแดกข้าวกะมัน
 
ก้อเพิ่งรุว่า ตอนเช้ามันมีเลือกพวกตำแหน่งผู้นำอะนะ ก้อเลยถาม
 
แต่ ถึงทำงานอาราย ถ้าไม่ทำให้ดี มันก้อเปล่าประโยชน์
 
จิงๆ เรารับงานมาเยอะแล้ว เอาให้หน้าใหม่ทำก้อดี
 
เพราะในอนาคตเราไม่คิดจะทำมันอีกแล้ว จะหันหน้าเข้าทางเรียน
 
อีกอย่าง ไอ้ผมมันสันดานวิชาการ มันไม่เดหรอก ทำฝ่ายวิชาการเหอะ
 
ก้อ หลังจากพูดๆกันเสด ก้อคิดกิจกรรมเปนรูปเปนร่างอ่านะ
 
ก้อจะทำ 5 กิจกรรมดังนี้
 
 
1.แข่งจัดบอร์ด
2.เชิญผู้ป่วย Larynx Cancer และผู้ป่วยจากการติดบุหรี่มาให้ความรู้
3.ตอบคำถามชิงรางวัล
4.ทำสติ๊กเกอร์
5.ทำเวบไซด์
 
 
ไอ้ผมก้อรับทำเวบอ่านะ ชาวบ้านเขายาก แต่เราไม่ค่อยยาก
 
ในเวบก้อจะมีพวกเรื่องบุหรี่ และ สุขภาพจิตต่างๆล่ะนะ
 
แต่เด๋วค่อยคิดต่อ [Defense Mechanism : Suppression]
 
จากนั้น ก้อกลับบ้านล่ะนะ ก่อนกลับ ก้อเล่นๆกะเพ่ๆน้องๆ
 
และซื้อขนมเล็กน้อยจากโรงพยาบาลรามา จนถึงบ้านเกือบ 4 โมง
 
ท้ายสุด มาดูประสบการณ์ทำงานป๋มกันนา จาได้รุกัน
 
 
ประสบการณ์การทำงาน
-ทำเวบห้อง
-เป็นผู้ตรวจทานเว็บบอร์ด [Modulator] ของ Deksri.com
-ทำเวบสุขภาพจิต teenmental
-เข้าค่ายค้นฝัน สร้างสรรค์ความดี
-จัดโครงการ ค้นฝัน สร้างสรรค์ความดี ในโรงเรียน
-เขียนบทความลงเวบบอร์ดโรงเรียน และ ที่อื่นๆ
-เป็นที่ปรึกษาปัญหาการทำเวบทั่วไป และ Spaces
-เป็นผู้ช่วยตอบปัญหาด้านสุขภาพจิตในเวบต่างๆ เช่น Clinicrak
-เป็นตัวแทนการทำกิจกรรมในโรงเรียนทั่วไป
-ทำงานกราฟิกง่ายๆ ให้กับผู้ที่สนใจ
 
 
เปนอย่างที่เหนละครับ ไม่มากไม่น้อยเท่าไหร่
 
ทั้งเกี่ยวกะเวบ และ ไม่เกี่ยวกะเวบ แต่มันโยงกันได้
 
เวบคงเปนเกี่ยวกะบุหรี่ แต่ดึงสุขภาพจิตและจิตเวชเกี่ยวด้วย
 
ก้อ รอเวบละกันนะ ก้อ อยากฝากไว้ว่า
 
ถ้ามีปัญหาในชีวิต อย่าคิดลองบุหรี่
 
มันเลิกยาก จำไว้ ทรมานด้วยนะจะบอกให้
4月23日

Heart failure from serious [Psychophysiological]

ก่อนอื่น โปรดอ่านข่าวนี้นะครับ แล้วพิจารณา
 
 
 
ครู รร.ศรีอยุธยาโรคหัวใจกำเริบดับคาโต๊ะทำงาน
[ 20:42 น. ]

เมื่อเวลา 18.00 น. วันที่ 22 เม.ย. ร.ต.ท.บุญญฤทธิ์ เสียงใส ร้อยเวร สน.พญาไท รับแจ้งเหตุมีผู้เสียชีวิตภายในห้องศูนย์คอมพิวเตอร์ ชั้น 3 อาคาร 4 โรงเรียนศรีอยุธยา ถ.ศรีอยุธยา แขวงและเขตพญาไท จึงพร้อมด้วยเจ้าหน้าที่มูลนิธิป่อเต็กตึ้งรุดไปตรวจสอบพบศพนายนาวิก ไชยประดิษฐ์กุล อายุ 51 ปี ครูสอนวิชาคอมพิวเตอร์ นอนตะแคงเสียชีวิตบนพื้นห้องใกล้กับโต๊ะวางคอมพิวเตอร์ มีเลือดไหลออกทางปากและจมูก

นายธนชัย นิลพันธ์ อายุ 26 ปี ครูสอนคอมพิวเตอร์ผู้พบศพ กล่าวว่า เมื่อวันที่ 21 เม.ย. ยังเห็นนายนาวิกมาทำงานตามปกติ แต่หลังจากเลิกงานแล้วตนกลับไปก่อน ต่อมาวันนี้ (22 เม.ย.) ได้เข้ามาทำงานที่ห้องทำงานตน ซึ่งอยู่ข้างห้องศูนย์ก็ไม่เห็นนายนาวิกอยู่ หลังจากนั้นก็กำลังจะกลับบ้าน ได้ยินเสียงเพลงออกจากห้องศูนย์คอมพิวเตอร์ จึงเดินทางไปดูก็พบว่าที่ห้องเปิดไฟทิ้งไว้แต่ไม่มีใครอยู่ จึงเลื่อนประตูเข้าไปก็เห็นนายนาวิกนอนหน้าเขียวอยู่บนพื้นห้อง จึงรีบลงไปตามคนมาช่วย

ต่อมา นางอมรา ก่อวัฒนกุล อายุ 52 ปี พร้อมลูกชายและญาติ เดินทางมายังที่เกิดเหตุ เมื่อเห็นศพนายนาวิกต่างก็ร้องไห้ด้วยความเศร้าโศกเสียใจ โดยน.ส.อมรา กล่าวว่า เมื่อวันที่ 21 เม.ย.ที่ผ่านมาสามีก็ยังมาทำงานตามปกติแต่หลังจากเลิกงานแล้วพยายามติดต่อด้วยความเป็นห่วงเพราะทราบว่าช่วงนี้สามีตนทำงานหนัก ประกอบกับสามีมีโรคประจำตัวเป็นโรคหัวใจ แต่ก็ไม่สามารถติดต่อได้จึงติดต่อเจ้าหน้าที่ที่อยู่โรงเรียนให้ช่วยดูแต่ก็ไม่พบ จนกระทั่งได้รับแจ้งจากทางโรงเรียนอีกครั้งว่าสามีเสียชีวิตแล้ว

เบื้องต้นเจ้าหน้าที่ตำรวจสันนิษฐานว่า สาเหตุการเสียชีวิตน่าจะเกิดจากความเครียดจากการทำงานหนักเนื่องจากทราบว่าช่วงนี้ผู้ตายกำลังวางระบบคอมพิวเตอร์ใหม่ให้กับทางโรงเรียน ประกอบกับเป็นโรคหัวใจอยู่แล้ว เมื่ออาการกำเริบ จึงทำให้หมดสติล้มลงหน้าพาดกับพื้น อย่างไรก็ตามได้นำศพส่งนิติเวช โรงพยาบาลรามาชันสูตรอีกครั้ง

 

ข่าวนี้ เป็นข่าวที่น่าเศร้าใจครับ เพราะเราเสียบุคลากรไปอีกราย

 

แม้เราอาจจะไม่รู้จัก ไม่สนิทมาก แต่เขาก็มีความสำคัญคนนึง
 

คงได้แต่บอกว่าเสียใจกับครอบครัวที่สูญเสียเสาหลักก่อนวัยอันควร

 

แต่เหตุการณ์นี้ คงเป็นอุทาหรณ์ให้ทุกๆคนได้ว่า

 

อย่าพยายามเครียดกับการงานมากเกินไป

 

เนื่องจากคำกล่าว WHO ที่ว่า "จิตที่ดี ย่อมอยู่ในร่างกายที่แข็งแรง"

 

แต่เมื่อเราเครียด ร่างกายย่อมไม่แข็งแรง เช่น ไม่มีแรง

 

ศัพท์ทางสุขภาพจิต เราเรียกกันว่า Psychophysiological

 

พอมีความเครียด และ วิตกกังวล ร่างกายจะหลั่งสารออกมาผิดปกติ

 

ทำให้ร่างกายผิดปกติ ยิ่งมีโรคประจำตัว พวก หัวใจ มะเร็งด้วยแล้ว

 

อย่างที่หมอบอกว่า อยากหาย หรือ ไม่อยากให้กำเริบ ก็อย่ากังวล

 

เพราะหลัก Psychophysiological นี่แหละ และอย่างที่บอกไป

 

เมื่อร่างกายหลั่งสารผิดปกติ มีผลต่อแบบนี่แน่นอน

 

ดังนั้น หันมาดูแลทั้งสุขภาพกายและสุขภาพจิตกันเสียบ้าง

 

หมั่นออกกำลังกาย ทานอาหารที่มีประโยชน์ต่อร่างกาย

 

ยอมรับ อย่าเครียดและกังวลมากเกินไป ระบายอารมณ์บ้าง

 

แม้คนเรา จะมีสิทธิ์เก็บกด แต่เก็บกดมากก็ไม่ดี

 

ถ้าทำได้ คุณจะมีทั้งสุขภาพกายและสุขภาพจิตที่ดี

 

เพราะทั้งสองอย่าง ปัจจุบันเป็นปัญหาระดับชาติไปแล้ว

 

ทั้งความเครียด และ โรคทางกายต่างๆ ที่รุมเร้า

 

หันมาดูแลสุขภาพของคุณบ้างเถอะ ให้รางวัลกับชีวิต

 

อุทาหรณ์ของเหตุการณ์นี้คงมีแค่นี้ แต่สอนใจได้อีกหลายอย่าง

 

และ หวังว่า ในอนาคตคนไทยจะมีทั้งสุขภาพกายและจิตที่ดี

 

ไม่ต้องสูญเสียใครก่อนวัยอันควรไปอีก

 

อฑฺฒา เจว ทฬิทฺทา จ สพฺเพ มจฺจุ ปรายนา

ทั้งคนมีคนจน ล้วนมีแต่ความตายเป็นเบื้องหน้า

4月17日

"สะดวกรีพอร์ต" นามนี้มีที่มา

อ่า ก้อทำสเปซมาเกือบจา 1 ปีและล่ะนะ
 
แต่ว่า ยังมะได้กล่าวขานไรเกี่ยวกะสเปซนี้เลย ว่า มันมาได้ไง
 
โดยเฉพาะชื่ออ่าแหละนะ หลายๆคนก้องงว่ามันตั้งได้ไง
 
ก้อ จิงๆ แล้วเนี่ย ชื่อ "สะดวกรีพอร์ต" เนี่ย ผมคิดเอง
 
เนื่องจากเวบจำนวนมาก มักมีจรรยาบรรณในการอัพข้อมูล
 
จะมีกำหนดวันอัพแน่นอน โดย เฉพาะเวบดังๆ เช่น kapook sanook
 
แต่ของเรามันเปนบล็อกอ่า หรือ ไดอารี่ มันมีเวลาอัพไม่แน่นอนช่ายมะ
 
ทุกที่แทบจะเปนแบบเดียวกันคือ อัพเมื่อมีเรื่องดีๆ เข้ามา
 
ดังนั้น เมื่อมันไม่แน่นอน มันก้อเลยเปนแบบสะดวก
 
วันอัพ วันลงข้อมูล ไม่มีความแน่นอนเล้ยยย เช่น เดือนนึงที
 
สรุปได้เลยนะงับ ว่า "สะดวกรีพอร์ต" ตั้งมาจากอย่างงี้
 
สะดวก คือ คิดจาอัพเมื่อไหร่ก้ออัพ แล้วแต่ว่าว่างหรือไม่ว่าง
 
รีพอร์ต คือ รายงานข้อมูลดีๆ ที่น่าสนใจ ของไอ้คนทำบล็อก
 
สะดวกรีพอร์ต คือ การรายงานข้อมูลที่น่าสนใจแบบตามใจคนทำ
 
ไม่มีวันและเวลาที่แน่นอน จะอัพเมื่อไหร่ก้อเมื่อนั้น -*-
 
ตอนแรก สะดวกรีพอร์ตก้อเปนไดแบบวิชาการ วิชาการปนได
 
อัพทีนะแมร้ง ยาวและยากชิบหายเลย
 
ตอนหลังๆ ตระหนักว่ายาวไปก้อไม่มีคนอ่าน เลยเอาสั้นๆ และ ง่ายๆ
 
จึงกลายมาเปนแบบวันนี้อะแหละ สันดานเริ่มออกอ่า
 
อัพแล้วมันชอบมีคำจากสวนสัตว์โผล่มาด้วย ต่างจากเมื่อก่อน
 
ดังนั้น อย่าตกใจนะครับ ถ้าจะเหนผมทำอารายในบล็อกแปลกๆ
 
ก้อ สุดท้ายนี้ สะดวกรีพอร์ตก้อขอรายงานตามสะดวกต่อไป
 
ไม่พอใจไร บอกได้ในเอม แค่นี้แหละ -*-
4月11日

ค่ายวัยใส ไร้บุหรี่ @ M.D Rama

 
 วันที่ 8-10 เมษาที่ผ่านมา ก้อไปเข้าค่ายที่โรงพยาบาลรามาธิบดีอะ
 
ค่ายนี้ ไปเช้าเย็นกลับ มีชื่อว่า "ค่ายวัยใส ไร้บุหรี่" นะครับ
 
โดยขอเล่าเปนวันๆเลยละกาน เพื่อความง่ายและสะดวกงับ
 
โดยผมขอใช้ระดับของปีการศึกษา 2548 นะครับ
 
เพราะยังไม่ถึงปีการศึกษา 2549 ครับ จาได้ไม่สับสน
 
 
วันที่ 1 (8/4/49)
 
ก้อ วันแรกไป ไปถึง เราก้อลงทะเบียน และ เข้ากลุ่มกันเลยทีเดียว
 
ค่ายนี้ มีเดะจาก ศรีอยุธยา และ บดินเดชา 3 เข้านะครับ 40 ก่าคน
 
โดยผมอยู่กลุ่ม 3 คับ มีสมาชิก 9 คนด้วยกัน แต่แค้นใจสุดๆ
 
เพราะไอ้ 9 คน เปนน้อง ม.1 สะ 8 และผมก้อ ม.2 คนเดียว
 
มันเปนความแก่ ที่ Escape ไม่ได้เลยทีเดียวอ่า แสนเศร้า T_T
 
และจากนั้น เราก้อได้เต้นกันนะ ได้เพลงหลายเพลงเลยทีเดียว
 
พอเต้นหอมปากหอมคอเสด ก้อแนะนำเพ่กลุ่มกันละนะ
 
กลุ่มเราก้อมีเพ่บัว เพ่นัท และเพ่วิวอ่า เป็นนิสิตแพทย์รามา ปี 2
 
โดยเราได้ขึ้นไปพิธีเปิดกัน อย่างสงบและเรียบร้อย (จิงๆนะ)
 
จากนั้น เราก้อได้ดูวีดีโอ และ แย่งกันตอบคำถาม
 
โดยปัจจุบันมีคนสูบบุหรี่จำนวนมาก และ อันตรายเช่นกัน
 
และนอกจากนี้ ยังเป็นที่น่าตกใจว่า ส่วนมากจะขายให้วัยรุ่น
 
เพราะวัยรุ่น จะโตเปนผู้ใหญ่ต่อไป และ จะได้ขายได้นานๆ
 
พอตอบคำถามเสด ก้อกินข้าวละนะครับ หิวๆ
 
 
เสดแล้ว เราก้อฟังการบรรยายจากผู้ป่วยไร้กล่องเสียง
 
โดยเสียงจาแหบๆ แห้งๆ น่าสงสารมากมายเลยทีเดียว
 
เพราะเขาเปนมะเร็งกล่องเสียงจากบุหรี่ และ ได้รับควันจากมัน
 
โดยวิทยากรทั้งสองคือ ลุงสายหยุด และ ป้าเมตตา
 
ทั้งสองท่านนี้ได้เน้นว่า การสูบบุหรี่ และ การรับควันบุหรี่อันตราย
 
เสดแล้ว เราก้อไป Ward Round ที่ตึกผู้ป่วย ชั้น 7 ละนะ
 
โดยที่เราไป เปนภาควิชาอายุรศาสตร์ (Medicine) นะครับ
 
ซึ่งเราได้เข้าไป Intermediate Ward ซึ่งรุนแรงน้อยก่า ICU
 
แต่ส่วนนี้ ก้อยังมีผู้ป่วยที่ต้องใช้เครื่องช่วยหายใจอยู่ดีนะครับ
 
ผู้ป่วยเหล่านี้ต้องทรมานกับผลของบุหรี่ที่เกิดขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้
 
และยิ่งฟังยิ่งเศร้า เพราะว่าการเลิกบุหรี่ แม้ว่าจะเลิกนานแค่ไหน
 
แต่ถ้าหากช่วงที่สูบสูบเยอะ ไม่ว่า 10-20 ปี มันก้อยังมีผลอยู่
 
เราจึงเหนผู้ป่วยบางคน แม้เลิกสูบมานานแล้ว 10-20 ปี
 
แต่ก้อยังต้องมาทนกับพิษบุหรี่อยู่ ดังนั้นอย่าสูบเลยดีก่า
 
และจากนั้น เราได้ไปยังหออายุรกรรมชาย อาการไม่หนักนัก
 
แต่ก้อยังต้องทนกับพิษภัยของบุหรี่อยู่เช่นเดียวกัน
 
หลังจากที่เราได้ไป Ward Round เราก้อมาฟังบรรยาย
 
เปนการบรรยายเรื่องมะเร็งกล่องเสียง ซึ่งน่ากลัวทีเดียว
 
เสดแล้ว เราก้อไปยังหอพักนักศึกษาแพทย์กันต่อ
 
ไปคิดธงกลุ่ม และ การบูม พร้อมนำเสนออย่างสนุกสนาน
 
จากนั้นถ่ายรูปร่วมกัน และกลับบ้าน (เขาให้กลับ เราก้อกลับ)
 
 
วันที่ 2 (9/4/49)
 
วันนี้ ผมก้อรีบมาเลยทีเดียว เพราะต้องไปทำกิจกรรมนอกสถานที่
 
ช่ายแล้วงับ วันนี้เราไปดรีมเวิลด์กัน โดยเราออกจากรามา เกือบ 9 โมง
 
และไปถึงเกือบ 10 โมงเช่นกัน ซึ่งเราก้อถ่ายรูปก่อนเข้าอ่านะคับ
 
 
โดยเราถ่ายภาพท่ามกลางคนที่มองเยอะมากมาย (อายว่ะ)
 
พร้อมกับธงกลุ่ม ที่ช่วยทดสอบความด้านได้ดียิ่งนัก (ก๊ากกๆๆ)
 
จากนั้น เราก้อไปเก็บ RC อย่างรวดเร็วภายในดรีมเวิลด์
 
จากนั้น เราก้อแข่งกันตอบคำถามล่ะนะครับ ตาม RC ที่เกบได้
 
ใครรุเยอะ ก้อได้คะแนนเยอะหน่อยงับ และจากนั้น เราก้อกินข้าว
 
พอกินเสด ก้อเล่นเครื่องเล่นอ่านะ โดยนอกจากสมาชิก 9 คนแล้ว
 
ยังมีเพ่นัท เพ่บัว เพ่วิว และ เพ่พัฒน์ไปเล่นด้วย อย่างหนุกหนาน
 
โดยเราได้ไปเล่นซูเปอร์สแปชเปนอย่างแรก ซึ่งก้อเปียกไปทั่ว
 
และรอบหลัง ผมและพี่นัทข้ามสะพานไม่ทัน โดนเปียกอีก TT
 
ต่อจากนั้น ไปเล่นแกรนด์แคนยอน แต่แถวเยอะเลยมาบ้านผีสิง
 
โดยเราสามัคคีกันมาก หลับตา ก้มเดินตลอดทางนะงับ
 
แต่ตอนจบ ไอ้ผมก้อแป้กละสิ พี่สตาฟบอกว่าจบแล้ว
 
ตอนก่อนถึงประตู ผมล้มอ่า แง่มๆ แถมทำให้คนอื่นล้มด้วย
 
ต่อจากนั้น ก้อไปเล่นรถไฟเหาะอวกาศกันอ่านะ
 
โดยเราได้นั่งเกือบทั้งคัน อย่างพร้อมเพรียงเลยทีเดียว
 
และอย่างสุดท้าย ไปเมืองหิมะกันอ่านะ (ฟรีเว้ย 555+)
 
ทุกคนไปเล่นสไลด์เดอร์ และ ถ่ายรุปกันอ่านะ โดยได้ถ่ายภาพดังนี้
 
 
ภาพนี้ของสมาชิกในกลุ่มครับ (ผมแก่ที่สุด อุๆ)
 
 
สตาฟทั้ง 4 ที่มาดูแลเราหง่ะ
 
พอเสด เราก้อออกจากเมืองหิมะ และไปรวมกลุ่มกันนะงับ
 
จากนั้น เราก้อชมพาเหรดเลกน้อย และบึ่งออกจากดรีมเวิลด์ทันที
 
เราถึงรามากัน 5 โมงก่าๆ และได้กลับบ้านนะงับ
 
ก่าจากลับถึงก้อเกือบจา 6 โมงเยน เพราะรถมันแสนจาหายากงับ
 
 
วันที่ 3 (10/4/49)
 
วันนี้ ผมมาเช้ามากๆ มะช่ายหรอก เมื่อคืนนอนไม่ค่อยหลับ
 
แถวบ้านไฟไหม้ เขาจึงจำเปนต้องตัดไฟ จึงนอนไม่ค่อยหลับ
 
โดยเรารวมตัวกัน 8 โมงก่าๆ และขึ้นไปฟังการบรรยาย
 
จากนั้น เราได้สันทนาการอย่างสนุกสนาน และทำการเขียนข้อดี/เสียบุหรี่
 
 
ซึ่งข้อเสียมีเยอะมากๆ บดบังข้อดีหมด ซึ่งจากในภาพเปนกลุ่มผมอ่า
 
ภาษาอังกฤษปนไทย อย่าใส่ใจเลย เพราะผมเขียนเอง (หรือเขี่ยวะ)
 
แต่ดีที่น้องใหม่ จากกลุ่มมาช่วยด้วย ก้อเลยเหนลายมือสวยเปนหย่อมๆ
 
แต่ก้อยังบดบังด้วยลายมืออันทุเรศเยอะสุดยอด (ลายมือผมเอง)
 
เสดแล้ว เราก้อสันทนาการด้วยเพลงหนอนๆกันต่อ โดยผมก้อโดนงับ
 
พอสันทนาการหอมปากหอมคอแล้ว เราก้อเล่าความประทับใจต่อ
 
จากนั้น ก้อกินข้าวล่ะนะงับ และ แยกกลุ่มเปนกลุ่มใหม่ แบ่งตามโรงเรียน
 
 
กลุ่มผมมี 6 คน คิดกิจกรรมการเลิกบุหรี่อย่างสมถะ ง่ายๆ เปนไปได้
 
ผมมะช่ายพิธีกรอาราย แต่เปนทีมงานช่วยด้านวิชาการและทั่วๆไป
 
และท้ายสุด ผมก้อเปนคนสรุปละนะครับ เอาหลักวิชาการบุหรี่
 
นอกจากวิชาการบุหรี่ ยังเอาศาสนามาผสม จนคนปรบมือกานทั่วอ่านะ
 
ซึ่งผมดูไปดูมา กลุ่มผมเปนได้จิงสุด (มะเว่อ แต่ทำได้จิงอะ)
 
เสดแล้ว เราก้อกลับเข้ากลุ่มเหมือนกับวันแรก
 
พอจากนั้น เราก้อดูภาพกิจกรรมที่เราทำมาทั้งหมด ตั้งแต่เริ่มจนจบ
 
และ เล่าความประทับใจในกลุ่ม ซึ่งผมโดนไอ้วิชาการแหละ
 
เสดแล้วก้อถึงพิธีปิดล่ะนะ ก้อเอาใบประกาศกันอย่างเรียบร้อย
 
จบค่ายเสดแล้ว เราก้อไปขอเมล์พี่สตาฟล่ะนะ ได้มาเยอะพอควร
 
และเอา Thumb Drive เซฟภาพจากคอมพี่ปอ และก้อกลับบ้าน
 
พอตกดึก พี่สตาฟบางคนก้อออนเอมล่ะนะ ซึ่งผมก้อคุย
 
สรุปแล้ว ค่ายนี้หนุกหนานมาก แม้ต้องโดดเรียนพิเศษ 1 วัน
 
แต่ได้ความรู้ดีๆ มามากโขเลยทีเดียวงับ
 
อยากกลับไปเข้าค่ายอีกอ่า สุดจาเศร้าเลยทีเดียว
 
ก้อ ถ้าผมอยู่ ม.ปลาย จาพยายามเข้าค่ายรามาปณิธาน
 
และหวังว่าเราคงจะได้พบกันอีก ไม่ว่าจะนานแค่ไหนก้อตาม
 
 
ขอบคุณคณะแพทยศาสตร์ โรงพยาบาลรามาธิบดี
อาจารย์จากทุกโรงเรียนที่ทำให้มีวันนี้
ขอบคุณสำนักงาน สสส. ที่สนับสนุนงบ
พี่สตาฟที่ร่วมมือให้งานนี้สำเร็จ
น้องๆและเพื่อนๆ ที่มาเข้าค่ายครั้งนี้
และ เวลาที่ทำให้เรามาพบกัน
4月5日

Miracle Maker

 
ตอนนี้ก็จบกิจกรรม DNA AWARDS มาเกือบจะอาทิตย์นึงแล้ว
 
ยังคิดถึงวันที่พวกเราซ้อมด้วยกัน และ ระดมพลที่แสนยากด้วยกัน
 
จริงๆ แล้ว สิ่งนี้คงอาจจะเรียกได้ว่า ปาฎิหาริย์ หรือ Miracle
 
จากความหวังที่เป็น 0 เริ่มจะกระเตื้องโดยทุกๆคน แม้จะทีละน้อยๆ
 
สำหรับจุดประสงค์การแข่งขัน เรานั้นขอเพียงเข้าร่วม ไม่ใช่แข่งเพื่อชนะ
 
 กระทั่งถึงวันแข่ง วันนั้นท้องฟ้าครึ้มฟ้าครึ้มฝน ทุกคนก็ต่างหวั่นใจ
 
แต่ทุกๆคน ร่วม 50 คน ต่างมาทันเวลา และ สร้างปาฎิหาริย์ให้เกิดขึ้นมา
 
ปาฎิหาริย์ที่มันไม่เป็นสัทพจน์ ที่เกินจริง แต่เป็นแค่ สมถพจน์ เท่านั้น
 
จากนั้น พอเราไปแข่ง คู่แข่งทั้งพาเหรดและสแตนด์ทำให้เรากังวล
 
เราเดินพาเหรดกันอย่างฉุดละหุก เพราะไม่ได้เตรียมไรเลย
 
มีแต่พู่และเสียงที่ช่วยได้ เราจึงแสดงจากจุดนั้น
 
อาจจะเรียกได้ว่าสูงสุดคืนสู่สามัญเลยก็ได้
 
และ เมื่อถึงคิวของการแข่งขันกองเชียร์ ของทุกโรงเรียน
 
ช่วงนั้น มีหลายๆคนเริ่มถอดใจ แต่หลายๆคนพร้อมที่จะสู้กับมัน
 
กระทั่งถึงตาของโรงเรียนเรา ทุกคนต่างเตรียมตัว และ พร้อมสู้
 
ขณะที่พี่โจ้ หัวหน้าหลีดเดอร์ออกไปข้างหน้า ทุกคนต่างเตรียม
 
และ กระทั่งพี่โจ้สั่ง "สแตนด์" ทุกคนก็ปรบมือพร้อมกัน
 
จากนั้น เพลงเชียร์ ตั้งแต่ Hi Let's go DNA ได้มาตามลำดับ
 
ทุกคนต่างทำท่าพร้อมกัน และ ร้องเพลงอย่างสุดเสียง
 
โดยเรารู้ภายหลังว่า สแตนด์ของเรา พร้อมมากจากสายตาคนอื่น
 
กระทั่งผลสแตนด์ ออกมาว่า โรงเรียนเราได้ที่ 1 ทุกคนต่างดีใจ
 
เราซ้อมกันแค่ 6 วัน แต่มันเปี่ยมด้วยปาฎิหาริย์มากมาย
 
ตั้งแต่การร่วมมือกัน การหาคน การขึ้นสแตนด์ การมาตามนัด
 
แต่ก็เพิ่งรู้ได้เหมือนกันว่า ปาฎิหารย์ มาพร้อมความพยายาม
 
เพราะก่อนแข่ง เราต้องกลับบ้านมืดค่ำมาก เพราะ ต้องซ้อมมัน
 
ทีมพี่ปุ๋ย พี่อีฟ ที่ซ้อมเรา ก็พยายามอย่างเต็มที่ เพื่อให้ดีที่สุด
 
แต่พอเราแข่งชนะในจุดนี้ ทุกๆคนก็มายินดี และเป็นอีกก้าวนึงของเรา
 
เพราะจากการที่เราพยายามมา มันก็สร้างปาฎิหาริย์ให้เราได้แล้ว
 
เราไม่ได้มีอะไรเลิศเลอ เรามีเพียงคำเดียว คือ "พยายาม"
 
แค่คำเดียว ก็สร้างปาฎิหาริย์ได้ มันไม่ต้องทำไรอื่นไปไกลนัก
 
เปรียบดังพระมหาชนก ที่ลอยอยู่ในทะเล ถึง 7 วันด้วยกัน
 
แต่ด้วยความพยายาม และ ความอุตสาหะ ทำให้รอดมาได้
 
และสามารถเป็นกษัตริย์แห่งกรุงมิถิลาได้ในที่สุด
 
 
  Miracle can born if you try !!! 
ปาฎิหาริย์เกิดได้เพราะคุณถ้าคุณพยายาม
ถ้าเราพยายาม สิ่งนั้นไม่ไกลเกินเอื้อมแน่
แม้สิ่งที่เราจะคว้า มันจะไกลแค่ไหนก็ตาม
แต่ความพยายาม สามารถช่วยทำให้เราคว้ามันได้
เพราะความพยายาม คือ หนทางสู่ความสำเร็จ
3月31日

สัปดาห์หนังสือ + งานกาชาด

หลังจากเมื่อวาน เพลิดเพลินกับชัยชนะ ของ DNA CHEER แล้ว
 
วันนี้ผมได้ไปทัศนาจรกัน ถึง 2 ที่ในวันเดียวงับ คือ สถานที่ต่อไปนี้
 
ที่แรก ศูนย์การประชุมแห่งชาติสิริกิติ์ และที่ที่สองคือ สวนอัมพร
 
โดยที่แรกที่ไปคือ ศูนย์การประชุมแห่งชาติสิริกิติ์นะครับ เหอะๆ
 
ตอนไปแรกๆ ไม่รู้ฤทธิ์ หลังๆ รุเลยว่า คนเยอะจิ๊บหายเลย แมร้งๆๆ
 
ไอ้เราก้อนึกว่าวันศุกร์คนจาน้อย ไหนได้ เยอะขนาดนี้ คิดๆอยู่นะงับ
 
ถ้าเรามาวันเสาร์ เราได้กลายเป็นหมูแผ่นกันแน่เลยอะ คนเยอะจิงๆ
 
ก้อตอนแรก ผมได้ขึ้นไปชั้น 2 นะงับ ไปทำกิจกรรม สสส งับ
 
ทำกิจกรรมการอ่าน อ่านและจำ ไม่ยาก เพราะเราเปนคนไทย
 
และ ทดสอบร่างกาย เหนื่อยโคดเลย เดที่มีแอร์อ่านะ
 
ทดสอบเสด ก้อรับบุฟเฟ่ต์หนังสือ พร้อมกับเจอไอ้ปิติและแม่
 
คู่หลอกคู่หลอนของชีวิตกุ (ไอ้สาด ปิดเทอมจะมาทำด๋อยไรวะ)
 
จากนั้นก้อไปซื้อหนังสือกันอะ โดยผมขอสรุปหนังสือให้ฟังเลยละกาน
 
 
หนังสือทั่วไป 12 เล่ม
-ท่องเที่ยว 1 เล่ม
-หมอชาวบ้าน 1 เล่ม
-เรื่องผี 2 เล่ม
-จิตวิทยาและจิตเวช 8 เล่ม (แพ็ครวม)
 
การ์ตูน 17 เล่ม
-ดิจิมอน 11 เล่ม (แพ็ครวม)
-Century boy 1 เล่ม
-โดราเอมอน 2 เล่ม
-สายลับช่องแอร์ 1 เล่ม
-หมอข้ามยุค 2 เล่ม
 
เบ็ดเสร็จ 29 เล่มนะงับ
 
 
พอซื้อเสด ผมได้กลับมาบ้าน และ ทิ้งช่วงเพื่อไปงานกาชาดต่อ
 
ออกจากบ้านอีกรอบ 4 โมงครึ่ง แต่รถติดสาดๆๆเลย
 
ไปถึงกาชาดทุ่มก่าๆ เวนเลย ผมก้อเลยรีบเดินรีบเล่นอะนะ
 
ไปสอยดาว ช้อนไข่ แต่ฟ้าไม่เปนใจ ได้แต่ของที่เท่าทุนมา
 
ดีใจบ้าง เสียใจบ้าง แต่ก้อเปนการกุศลอะ เลยทำไป
 
หมดเงินไปเยอะมากๆ วันนี้ และ งานนี้งับ
 
และ ตอนกลับ ต้องกลับรถร่วมด้วย เพราะรถสีแดงไม่มา
 
พอขึ้นไป ซึ่งชะมัดเลย เซงและเวงสุดยอด
 
แต่ท้ายสุด ก้อถึงบ้านตอนประมาณ 3 ทุ่มครึ่งงับ
 
 
ป.ล สัปดาห์หนังสือ มีถึงวันที่ 9 เมษานะงับ
ป.ว งานกาชาด มีถึงวันที่ 6 เมษานะ
ป.ศ เด๋วถ้ามีภาพ DNA เด๋วเอามาลงนะงับ โปรดรอ
 

Prawatborisut Mongkhol

职业
地点
兴趣
อยากทราบจิตวิทยา และ จิตเวช รวมถึงการทำเว็บ อย่ารอรี ติดต่อด่วนเลยครับ